Coding agents zoals Copilot, Claude Code, Cursor, Devin en Codex openen inmiddels zelfstandig pull requests. Er kijkt nog steeds een mens naar, en die leest de diff: de logica, de tests, de naamgeving. Die review is de moeite waard, maar daar komt het meeste supply-chainrisico niet aan het licht.
De wijzigingen die u het meest kunnen schaden, zijn de wijzigingen die een diff het slechtst laat zien. Een wijziging van één regel in een manifest kan een pakket binnenhalen waar niemand ooit van heeft gehoord. Een lockfile-wijziging beslaat honderden regels die niemand leest. Een installatiescript verschijnt helemaal niet in de diff, en een bestand dat de build tijdens de build downloadt evenmin. Dit artikel behandelt de checks die een team tussen de pull request van een agent en een release kan zetten, en wat elke check opvangt.
De diff is de verkeerde plek om supply-chainrisico te zoeken
Code review is bedacht voor code die een mens heeft geschreven en kan uitleggen. Bij een agent kan de auteur u niet vertellen waarom hij een pakket koos, en komt de reviewer in de verleiding een wijziging goed te keuren die compileert en door de tests komt. Vier soorten wijzigingen verdienen meer aandacht dan ze krijgen:
- Nieuwe of gewijzigde afhankelijkheden. De regel in het manifest is kort; wat die binnenhaalt niet.
- Lockfile-churn. Honderden geresolvede versies en hashes, in de review-interface meestal standaard ingeklapt.
- Wat de build doet, niet wat de repository bevat. Installatiescripts, buildscripts die iets downloaden, base images,
curlin een workflowstap. - Workflowbestanden. Een wijziging in
.github/workflows/verandert wat er met uw secrets draait.
Voor geen van deze gevallen hoeft de agent gecompromitteerd te zijn. Een model dat plausibele code schrijft, schrijft ook plausibele pakketnamen, en een plausibele naam is alles wat een aanvaller nodig heeft.
Nieuwe afhankelijkheden: controleer of het pakket echt is
Taalmodellen stellen soms pakketten voor die niet bestaan. Een studie gepresenteerd op USENIX Security 2025 genereerde 576.000 codevoorbeelden met 16 modellen en ontdekte dat minstens 5,2% van de pakketten die commerciële modellen voorstelden, en 21,7% bij opensourcemodellen, niet bestond, met 205.474 unieke verzonnen namen. Die namen registreren en afwachten heet slopsquatting. Het is typosquatting zonder de typefout, en een agent die zelf pakketten installeert, haalt de persoon weg die het had kunnen opmerken.
Controleer, voordat u een pull request merget die een afhankelijkheid toevoegt:
- Of het bestaat en het pakket is dat u bedoelde. Vergelijk de naam teken voor teken met het project dat de agent probeerde te gebruiken.
- Hoe oud het is. Een pakket of versie die een paar dagen geleden is gepubliceerd, verdient argwaan. De pnpm-instelling
minimumReleaseAgeweigert versies die korter dan een ingesteld aantal minuten geleden zijn gepubliceerd, ook transitieve. - Wie erachter zit. Een gekoppelde bronrepository, een releasegeschiedenis en meer dan één maintainer bewijzen niet dat het veilig is, maar als ze ontbreken, is dat een waarschuwing.
- Of u het nodig had. Agents voegen pakketten toe voor dingen die de standaardbibliotheek of een bestaande afhankelijkheid al doet. Minder afhankelijkheden is de goedkoopste maatregel die er bestaat.
GitHubs dependency review action draait op pull requests, toont de wijzigingen in afhankelijkheden en kan de check laten falen bij bekende kwetsbaarheden of niet-toegestane licenties. Een pakket dat gisteren zonder advisory is gepubliceerd, kent hij niet, dus hij vult de checks hierboven aan in plaats van ze te vervangen.
Lockfile-wijzigingen: lees ze, en weet wat ze weglaten
Een lockfile legt de exacte versies en integriteitshashes vast die uw pakketbeheerder heeft geresolved. In de pull request van een agent is het de nauwkeurigste registratie van wat er is veranderd, dus maak hem zichtbaar: klap hem uit tijdens de review, en laat de build falen als lockfile en manifest niet overeenkomen (npm ci, pnpm install --frozen-lockfile).
Let op twee dingen:
- Een gewijzigde bron. Een pakket dat eerst uit uw interne register kwam en nu uit het openbare register wordt geresolved, is het patroon achter dependency confusion. Koppel interne pakketten via een scope aan uw register, zodat het openbare register nooit wordt geraadpleegd.
- Transitieve sprongen. Een kleine directe upgrade kan tientallen transitieve pakketten verschuiven. Dat zijn de versies die niemand heeft gekozen.
Een lockfile legt nog steeds alleen vast wat de pakketbeheerder heeft geresolved. Hij zegt niets over wat een installatiescript downloadt, wat een Rust-buildscript ophaalt, welk base image een Dockerfile binnenhaalt of wat een workflowstap met curl ophaalt. Dat zijn verborgen afhankelijkheden, en die komen net zo goed in het product terecht.
Installatiescripts draaien voordat iemand iets heeft gereviewd
Nu het ongemakkelijke deel: CI draait op de pull request. Zodra de branch van de agent wordt gebouwd, worden de nieuwe afhankelijkheden geïnstalleerd, en hun preinstall- en postinstall-scripts draaien met alles wat de job kan bereiken. De review komt daarna.
De Nx-compromittering in augustus 2025 liet zien waar dit toe leidt. Kwaadaardige Nx-versies op npm bevatten een postinstall-script dat volgens de postmortem van de maintainers probeerde lokale AI-tools zoals Claude en Gemini te gebruiken om de machine te doorzoeken op gevoelige bestanden.
Manieren om dit in te perken:
- Voer lifecycle-scripts niet standaard uit. pnpm behandelt buildscripts van afhankelijkheden als niet-gereviewd totdat u ze toestaat; bij npm zet
--ignore-scriptsze uit. - Houd CI op pull requests van agents tegen tot iemand ernaar heeft gekeken. GitHubs Copilot cloud agent doet dit standaard: workflows worden pas gestart als een gebruiker met schrijfrechten de run goedkeurt.
- Houd secrets uit pull-request-jobs. Een testjob heeft zelden een publish-token nodig. Zie GitHub Actions-secrets: hoe ze lekken en hoe u ze afschermt.
Vergelijk wat de build ophaalde met de vorige release
De sterkste gate kijkt helemaal niet naar de pull request. Hij kijkt naar wat de build deed: welke pakketten en bestanden de job daadwerkelijk heeft opgehaald, en waarvandaan. Een build-time SBOM legt dat vast terwijl de build draait, en bevat dus ook de verborgen afhankelijkheden die een lockfile weglaat.
Vergelijk hem met de SBOM van uw vorige release, en de vragen worden concreet:
- Welke componenten zijn nieuw, en welke hebben een andere versie?
- Komt een pakket ineens uit een andere bron?
- Heeft de build iets gedownload van een host waarmee hij nooit eerder contact had?
Alles wat nieuw is, hoort een regel in de beschrijving van de pull request te hebben die het uitlegt. Een component die niemand kan uitleggen, is het moment om te stoppen. Voor de manieren om in CI een SBOM te maken, zie hoe u een SBOM genereert in GitHub Actions.
Workflowbestanden hebben een eigen eigenaar nodig
Een agent die een workflow bewerkt, kan veranderen wat er met uw tokens en secrets draait. Behandel .github/workflows/ als beveiligingsgevoelige code met eigen reviewers. GitHubs referentie voor veilig gebruik raadt aan de map onder CODEOWNERS te plaatsen:
/.github/workflows/ @your-org/platform-security
Let in die wijzigingen op:
- Ruimere rechten. Een nieuwe
contents: writeofid-token: writemoet een reden hebben. Zie GITHUB_TOKEN-rechten. - Nieuwe triggers.
pull_request_targetdraait met een token met lees- en schrijfrechten en de secrets van de repository, ook voor pull requests uit forks. - Niet-gepinde actions. Een nieuwe action die via een tag wordt aangeroepen in plaats van via de volledige commit-SHA, kan onder uw handen veranderen.
- Secrets op nieuwe plekken. Een secret dat wordt doorgegeven aan een stap die het eerder niet nodig had.
Beperk wat de build kan bereiken
Elke check hierboven kan iets missen. Een gloednieuw kwaadaardig pakket heeft geen advisory, een overtuigende naam en een schone diff. Wat het nodig heeft, is een netwerkverbinding: om zijn tweede fase op te halen, of om uw secrets ergens naartoe te sturen.
Een egressbeleid laat de build de registers en hosts bereiken die hij nodig heeft, en verder niets. Het hangt er niet van af of u de aanval kent, dus het werkt al de eerste keer dat een nieuwe aanval in uw pipeline draait.
Houd een mens in het goedkeuringsproces
Agents zouden hun eigen werk niet moeten kunnen goedkeuren, en de persoon die erom vroeg evenmin. GitHubs Copilot cloud agent voorkomt dat de gebruiker die hem een pull request liet maken die pull request goedkeurt, en bestaande branch protections en verplichte checks blijven gelden.
Zorg dat hetzelfde geldt voor elke agent met rulesets op de standaardbranch:
- Vereis een pull request en minstens één goedkeuring.
- Vereis een review door code owners, zodat workflow- en afhankelijkheidswijzigingen bij de juiste mensen terechtkomen.
- Trek verouderde goedkeuringen in als nieuwe commits de diff veranderen, want agents blijven na de review pushen.
- Vereis status checks, inclusief de afhankelijkheids- en SBOM-checks hierboven.
Sommige tools leggen de gate eerder. AI CodeOps bijvoorbeeld opent pas een pull request als de testsuite op precies die versie is geslaagd, een AI-review van de diff zonder bevindingen is teruggekomen en een mens hem heeft goedgekeurd.
Bewaak de release, niet alleen de merge
Een merge-gate ziet één wijziging. Een release-gate ziet alles wat sinds de vorige release is veranderd, inclusief afhankelijkheden die bij de merge in orde waren en sindsdien kwetsbaar zijn gebleken. Vóór u uitlevert:
- Controleer de componenten van de release opnieuw tegen actuele advisories, en blokkeer bij bekende kritieke kwetsbaarheden en bekende kwaadaardige releases.
- Controleer de licenties van alles wat sinds de vorige release nieuw is.
- Bewaar het record van wat de releasebuild heeft opgehaald, zodat u later de vraag "Werden wij geraakt?" kunt beantwoorden. Zie Worden wij geraakt? Zo beoordeelt u een nieuwe CVE over al uw builds.
Waar CRACI in past
CRACI reviewt niet de code die een agent schrijft. Het detecteert ook geen nieuwe kwaadaardige pakketten, dus controleer nieuwe afhankelijkheden met de checks hierboven. Wat het afdekt, is de build.
CRACI draait uw GitHub Actions-jobs op eigen runners, ongeveer twee keer zo snel als door GitHub gehoste runners. U wijzigt runs-on in craci, en runs verschijnen nog steeds in GitHub. Terwijl elke job draait, legt CRACI elk pakket vast dat de job daadwerkelijk heeft binnengehaald, inclusief pakketten die uit CI-caches zijn teruggezet en verborgen afhankelijkheden zoals code die npm-installatiehooks downloaden: een recorder, geen scanner. De SBOM van elke job heeft een volledigheidsstatus die aangeeft wat CRACI niet kon zien, en wordt geëxporteerd als CycloneDX of SPDX, zodat u een pull-request-build kunt vergelijken met uw vorige release. Een ingebouwde release-diff staat op de roadmap.
Op de runner bepaalt een egressbeleid welke hosts een job mag bereiken. Het wordt gevalideerd voordat de job start, valt veilig dicht en kan op default deny worden gezet, zodat een kwaadaardige afhankelijkheid in de pull request van een agent geen host kan bereiken die de build niet nodig heeft, ook als niemand de aanval eerder heeft gezien. Beleidsovertredingen leiden tot waarschuwingen. Beleidsgates kunnen een build blokkeren op basis van bevindingen, ook builds die een specifieke CVE bevatten, en licentiebeleidsregels kunnen een build blokkeren vanwege een licentie. Na de release blijft CRACI de SBOM's die het monitort opnieuw beoordelen tegen nieuwe advisories, en de buildgeschiedenis laat zien welke builds een kwetsbare afhankelijkheid bevatten.
Boek een demo om het record van een van uw eigen builds te zien.
