Agenci kodujący, tacy jak Copilot, Claude Code, Cursor, Devin i Codex, sami otwierają już pull requesty. Nadal przegląda je człowiek, a ten człowiek czyta diff: logikę, testy, nazewnictwo. Taki przegląd warto robić, ale to nie w nim ujawnia się większość ryzyka łańcucha dostaw.

Najbardziej mogą zaszkodzić te zmiany, które diff pokazuje najgorzej. Jednowierszowa zmiana w manifeście może wciągnąć pakiet, o którym nikt nie słyszał. Zmiana lockfile liczy setki wierszy, których nikt nie czyta. Skrypt instalacyjny w ogóle nie pojawia się w diffie, podobnie jak plik pobierany przez build w trakcie buildu. Ten artykuł opisuje kontrole, które zespół może umieścić między pull requestem agenta a wydaniem, oraz to, co każda z nich wychwytuje.

Diff to niewłaściwe miejsce na szukanie ryzyka łańcucha dostaw

Code review powstało z myślą o kodzie, który napisał człowiek i który potrafi go wyjaśnić. W przypadku agenta autor nie powie Państwu, dlaczego wybrał dany pakiet, a recenzent ulega pokusie zatwierdzenia zmiany, która się kompiluje i przechodzi swoje testy. Cztery rodzaje zmian zasługują na więcej uwagi, niż zwykle dostają:

  • Nowe lub zmienione zależności. Wiersz w manifeście jest krótki; to, co za sobą wciąga, już nie.
  • Rotacja w lockfile. Setki rozwiązanych wersji i hashy, zwykle domyślnie zwiniętych w interfejsie przeglądu.
  • To, co robi build, a nie to, co zawiera repozytorium. Skrypty instalacyjne, skrypty buildu, które coś pobierają, obrazy bazowe, curl w kroku workflow.
  • Pliki workflow. Zmiana w .github/workflows/ zmienia to, co działa z Państwa sekretami.

Żadna z nich nie wymaga, by agent został przejęty. Model, który pisze wiarygodny kod, pisze też wiarygodne nazwy pakietów, a wiarygodna nazwa to wszystko, czego potrzebuje atakujący.

Nowe zależności: sprawdzić, czy pakiet jest prawdziwy

Modele językowe czasem proponują pakiety, które nie istnieją. W badaniu zaprezentowanym na USENIX Security 2025 wygenerowano 576 000 próbek kodu za pomocą 16 modeli i ustalono, że co najmniej 5,2% pakietów proponowanych przez modele komercyjne i 21,7% proponowanych przez modele open source nie istniało, a unikalnych wymyślonych nazw było 205 474. Rejestrowanie takich nazw i czekanie nazywa się slopsquatting. To typosquatting bez literówki, a agent, który sam instaluje pakiety, usuwa z procesu osobę, która mogłaby coś zauważyć.

Przed scaleniem pull requesta, który dodaje zależność, należy sprawdzić:

  • Czy pakiet istnieje i czy to ten, o który chodziło. Porównać nazwę z projektem, którego agent chciał użyć, znak po znaku.
  • Jak dawno został opublikowany. Pakiet lub wersja opublikowana kilka dni temu zasługuje na podejrzliwość. Ustawienie minimumReleaseAge w pnpm odrzuca wersje opublikowane mniej niż określoną liczbę minut temu, także wersje przechodnie.
  • Kto za nim stoi. Powiązane repozytorium źródłowe, historia wydań i więcej niż jeden opiekun nie dowodzą bezpieczeństwa, ale ich brak jest sygnałem ostrzegawczym.
  • Czy był w ogóle potrzebny. Agenci dodają pakiety do zadań, które wykonuje już biblioteka standardowa lub istniejąca zależność. Mniej zależności to najtańsza kontrola, jaka istnieje.

Dependency review action od GitHub działa na pull requestach, wyświetla zmiany zależności i może oblać sprawdzenie przy znanych podatnościach lub niedozwolonych licencjach. Nie wie jednak nic o pakiecie opublikowanym wczoraj, do którego nie ma żadnego biuletynu bezpieczeństwa, więc uzupełnia powyższe kontrole, a nie je zastępuje.

Zmiany w lockfile: czytać je i wiedzieć, czego w nich nie ma

Lockfile przypina dokładne wersje i hashe integralności, które rozwiązał menedżer pakietów. W pull requeście agenta to najdokładniejszy zapis tego, co się zmieniło, dlatego warto go uwidocznić: rozwinąć w przeglądzie i oblewać build, gdy lockfile i manifest się nie zgadzają (npm ci, pnpm install --frozen-lockfile).

Warto szukać dwóch rzeczy:

  • Zmienionego źródła. Pakiet, który wcześniej był rozwiązywany z Państwa wewnętrznego rejestru, a teraz z publicznego, to wzorzec stojący za dependency confusion. Wewnętrzne pakiety należy przypisać do własnego rejestru przez scope, aby rejestr publiczny nigdy nie był odpytywany.
  • Skoków w zależnościach przechodnich. Niewielka aktualizacja bezpośrednia może przesunąć dziesiątki pakietów przechodnich. To wersje, których nikt nie wybrał.

Lockfile nadal zapisuje tylko to, co rozwiązał menedżer pakietów. Nie mówi nic o tym, co pobiera skrypt instalacyjny, co ściąga skrypt buildu w Rust, jaki obraz bazowy pobiera Dockerfile ani co krok workflow pobiera za pomocą curl. To ukryte zależności, a mimo to trafiają do produktu tak samo jak pozostałe.

Skrypty instalacyjne działają, zanim ktokolwiek cokolwiek przejrzy

Oto niewygodna część: CI działa na pull requeście. W chwili, gdy gałąź agenta jest budowana, instalowane są jej nowe zależności, a ich skrypty preinstall i postinstall działają z dostępem do wszystkiego, do czego sięga zadanie. Przegląd następuje później.

Przejęcie Nx w sierpniu 2025 roku pokazało, dokąd to prowadzi. Złośliwe wersje Nx w npm zawierały skrypt postinstall, który według postmortem opiekunów próbował użyć lokalnych narzędzi AI, takich jak Claude i Gemini, do przeszukania maszyny w poszukiwaniu wrażliwych plików.

Jak zawęzić to ryzyko:

  • Nie uruchamiać domyślnie skryptów cyklu życia. pnpm traktuje skrypty buildu zależności jako nieprzejrzane, dopóki Państwo ich nie dopuszczą; w npm wyłącza je --ignore-scripts.
  • Wstrzymywać CI dla pull requestów agentów, dopóki ktoś ich nie obejrzy. Copilot cloud agent od GitHub robi to domyślnie: workflowy nie są uruchamiane, dopóki użytkownik z prawem zapisu nie zatwierdzi uruchomienia.
  • Trzymać sekrety z dala od zadań pull requestów. Zadanie testowe rzadko potrzebuje tokenu do publikacji. Zob. Sekrety GitHub Actions: jak wyciekają i jak je zabezpieczyć.

Porównać to, co pobrał build, z ostatnim wydaniem

Najmocniejsza bramka w ogóle nie patrzy na pull request. Patrzy na to, co zrobił build: które pakiety i pliki zadanie faktycznie pobrało i skąd. SBOM z czasu buildu zapisuje to w trakcie buildu, więc obejmuje ukryte zależności, których lockfile nie zawiera.

Po porównaniu go z SBOM ostatniego wydania pytania stają się konkretne:

  • Które komponenty są nowe, a które zmieniły wersję?
  • Czy któryś pakiet zaczął pochodzić z innego źródła?
  • Czy build pobrał coś z hosta, z którym nigdy wcześniej się nie łączył?

Wszystko, co nowe, powinno mieć w opisie pull requesta wiersz z wyjaśnieniem. Komponent, którego nikt nie potrafi wyjaśnić, to ten, przy którym należy się zatrzymać. Sposoby tworzenia SBOM w CI opisuje artykuł Jak generować SBOM w GitHub Actions.

Pliki workflow potrzebują własnego właściciela

Agent, który edytuje workflow, może zmienić to, co działa z Państwa tokenami i sekretami. Katalog .github/workflows/ należy traktować jako kod wrażliwy pod względem bezpieczeństwa, z własnymi recenzentami. Dokumentacja GitHub o bezpiecznym użyciu sugeruje objęcie tego katalogu plikiem CODEOWNERS:

/.github/workflows/ @your-org/platform-security

W takich zmianach warto szukać:

  • Szerszych uprawnień. Nowe contents: write lub id-token: write powinno mieć uzasadnienie. Zob. Uprawnienia GITHUB_TOKEN.
  • Nowych wyzwalaczy. pull_request_target działa z tokenem do odczytu i zapisu oraz z sekretami repozytorium, nawet w przypadku pull requestów z forków.
  • Nieprzypiętych akcji. Nowa akcja wskazana tagiem zamiast pełnym SHA commita może się zmienić bez Państwa wiedzy.
  • Sekretów w nowych miejscach. Sekret przekazany do kroku, który wcześniej go nie potrzebował.

Ograniczyć, z czym może się łączyć build

Każda z powyższych kontroli może coś przeoczyć. Zupełnie nowy złośliwy pakiet nie ma biuletynu bezpieczeństwa, ma przekonującą nazwę i czysty diff. Potrzebuje za to połączenia sieciowego: aby pobrać drugi etap albo wysłać gdzieś Państwa sekrety.

Polityka egress pozwala buildowi łączyć się z rejestrami i hostami, których potrzebuje, i z niczym więcej. Nie zależy od znajomości ataku, więc działa już za pierwszym razem, gdy nowy atak uruchomi się w Państwa pipeline.

Zostawić człowieka na ścieżce zatwierdzania

Agenci nie powinni móc zatwierdzać własnej pracy, podobnie jak osoba, która tę pracę zleciła. Copilot cloud agent od GitHub nie pozwala użytkownikowi, który poprosił go o utworzenie pull requesta, zatwierdzić tego pull requesta, a istniejące zabezpieczenia gałęzi i wymagane sprawdzenia nadal obowiązują.

To samo można zapewnić dla każdego agenta za pomocą rulesetów na gałęzi domyślnej:

  • Wymagać pull requesta i co najmniej jednego zatwierdzenia.
  • Wymagać przeglądu przez właścicieli kodu, aby zmiany workflow i zależności trafiały do właściwych osób.
  • Unieważniać nieaktualne zatwierdzenia, gdy nowe commity zmieniają diff, ponieważ agenci wypychają zmiany także po przeglądzie.
  • Wymagać sprawdzeń statusu, w tym opisanych wyżej kontroli zależności i SBOM.

Niektóre narzędzia przesuwają bramkę wcześniej. AI CodeOps na przykład otwiera pull request dopiero wtedy, gdy zestaw testów przeszedł na dokładnie tej wersji, przegląd diffu przez AI nie wykazał zastrzeżeń, a człowiek go zatwierdził.

Bramka na wydaniu, nie tylko na merge

Bramka przy merge widzi jedną zmianę. Bramka wydania widzi wszystko, co zmieniło się od ostatniego wydania, w tym zależności, które w chwili scalenia były w porządku, a od tego czasu okazały się podatne. Przed wydaniem należy:

  • Ponownie sprawdzić komponenty wydania względem aktualnych biuletynów bezpieczeństwa i blokować znane krytyczne podatności oraz znane złośliwe wydania.
  • Sprawdzić licencje wszystkiego, co doszło od ostatniego wydania.
  • Zachować zapis tego, co pobrał build wydania, aby później móc odpowiedzieć na pytanie „czy nas to dotyczyło?”. Zob. Czy nas to dotyczy? Jak ocenić nowy CVE we wszystkich buildach.

Gdzie pasuje CRACI

CRACI nie przegląda kodu, który pisze agent. Nie wykrywa też nowych złośliwych pakietów, dlatego nowe zależności należy weryfikować opisanymi wyżej kontrolami. CRACI obejmuje build.

CRACI uruchamia Państwa zadania GitHub Actions na własnych runnerach, około dwa razy szybszych niż runnery hostowane przez GitHub. Wystarczy zmienić runs-on na craci, a uruchomienia nadal są widoczne w GitHub. W trakcie każdego zadania CRACI rejestruje każdy pakiet, który zadanie faktycznie pobrało, w tym pakiety przywrócone z cache CI i ukryte zależności, takie jak kod pobierany przez hooki instalacyjne npm: to rejestrator, a nie skaner. SBOM każdego zadania ma stan kompletności, który wskazuje, czego CRACI nie był w stanie zobaczyć, i można go wyeksportować w formacie CycloneDX lub SPDX, aby porównać build pull requesta z ostatnim wydaniem. Wbudowane porównanie wydań jest na roadmapie.

Na runnerze polityka egress decyduje, z którymi hostami zadanie może się łączyć. Jest walidowana przed startem zadania, w razie awarii blokuje ruch (fail closed) i można ją ustawić na domyślne blokowanie (default deny), więc złośliwa zależność w pull requeście agenta nie połączy się z hostem, którego build nie potrzebuje, nawet jeśli nikt wcześniej nie widział tego ataku. Naruszenia polityki wywołują alerty. Bramki polityk mogą blokować build na podstawie wyników, w tym buildy zawierające konkretny CVE, a reguły polityki licencyjnej mogą blokować build ze względu na licencję. Po wydaniu CRACI stale ponownie ocenia monitorowane SBOM-y względem nowych biuletynów bezpieczeństwa, a historia buildów pokazuje, które buildy zawierały podatną zależność.

Prosimy umówić demo, aby zobaczyć zapis jednego z Państwa buildów.