O 138% więcej zgłoszonych CVE dziennie w 2026 niż przed rokiem.Nowość: zawsze aktywne Fixboxes. Podatne zależności, naprawione i zweryfikowane.
← Powrót do słownika

Polityka ruchu wychodzącego

Polityka ruchu wychodzącego określa, jakie wychodzące połączenia sieciowe może nawiązywać system, według celu, protokołu i portu, oraz co dzieje się z resztą ruchu.

Ostatnia aktualizacja: 11 listopada 2026

Polityka ruchu wychodzącego (egress policy) określa, jakie wychodzące połączenia sieciowe może nawiązywać system, według celu (domeny lub zakresu IP), protokołu i portu, oraz co dzieje się z resztą ruchu. Filtrowanie ruchu wychodzącego to egzekwowanie takiej polityki przez firewall, proxy lub politykę sieciową. Firewall ruchu wychodzącego to urządzenie lub funkcja, która ją egzekwuje.

Domyślne zezwalanie i domyślne blokowanie

Polityka z domyślnym zezwalaniem blokuje listę znanych złych celów i przepuszcza całą resztę. Polityka z domyślnym blokowaniem zezwala na listę znanych dobrych celów i blokuje resztę. Kubernetes działa tak samo: pod może łączyć się z czymkolwiek, dopóki nie obejmie go polityka sieciowa dla ruchu wychodzącego, a od tej chwili tylko z celami, na które ta polityka zezwala (polityki sieciowe Kubernetes).

Tylko domyślne blokowanie zatrzymuje ruch do celu, którego nikt nie przewidział, a serwer napastnika jest właśnie takim celem. Koszt jest operacyjny: listę dozwolonych celów trzeba zbudować i aktualizować.

Polityka egress z domyślnym blokowaniem w Kubernetes

Dokumentacja Kubernetes podaje tę politykę, która wybiera wszystkie pody w przestrzeni nazw i nie zezwala na ruch wychodzący (Kubernetes network policies):

apiVersion: networking.k8s.io/v1
kind: NetworkPolicy
metadata:
  name: default-deny-egress
spec:
  podSelector: {}
  policyTypes:
    - Egress

Blokuje ona także DNS, więc obciążenia, które rozwiązują nazwy, potrzebują drugiej polityki zezwalającej na ruch wychodzący do usługi DNS klastra. Każdy dozwolony cel dodaje się potem jako kolejną politykę, według poda, przestrzeni nazw lub zakresu IP (ipBlock).

Polityki oparte na FQDN

Standardowa NetworkPolicy wybiera pody, przestrzenie nazw i zakresy IP, a nie nazwy domen. Rejestry pakietów działają za sieciami CDN, których adresy się zmieniają, więc listy dozwolonych dla nich zapisuje się nazwami, jako polityki oparte na FQDN, które dodają niektóre wtyczki sieciowe. Reguły toFQDNs w Cilium wybierają dokładną nazwę przez matchName lub wzorzec przez matchPattern i poznają adresy z odpowiedzi DNS, które widzi ich proxy DNS (Cilium DNS-based policies). Calico Cloud i Calico Enterprise podają domains w regułach egress typu allow (Calico DNS policy).

Dlaczego CI jej potrzebuje

Zadanie buildu przechowuje klucze wdrożeniowe, poświadczenia chmurowe i tokeny oraz uruchamia skrypty instalacyjne z pobranych pakietów. Skompromitowana zależność może wysłać te sekrety wszędzie, dokąd sięga runner CI, i na tym w CI polega eksfiltracja tokenów. Większość runnerów domyślnie zezwala na cały ruch wychodzący.

Weźmy skrypt npm postinstall, który wysyła zmienne środowiskowe zadania na nieznany host. Przy polityce z domyślnym blokowaniem, która zezwala tylko na rejestr npm i Państwa magazyn artefaktów, żądanie kończy się niepowodzeniem, a sekrety zostają w zadaniu.

Co widzi build, gdy polityka go blokuje

Połączenie się nie udaje, a build zgłasza zwykły błąd sieci. Zależnie od tego, gdzie polityka jest egzekwowana, jest to odrzucone lub zresetowane połączenie, przekroczony czas, nieudane zapytanie DNS albo błąd uzgadniania TLS, często po kilku ponownych próbach menedżera pakietów. Dla programisty wygląda to jak niestabilny rejestr, dlatego dobra polityka egress zapisuje każde zablokowane połączenie wraz z celem i powodem.

Na co zwrócić uwagę

  • Typowane cele. Rejestry pakietów wskazywane jako źródła, a nie tylko adresy IP, bo rejestry działają za sieciami CDN, których adresy się zmieniają.
  • Walidacja przed startem zadania, aby błędna polityka zawodziła w widoczny sposób, zamiast działać połowicznie.
  • Blokowanie w razie błędu (fail closed), aby zadanie nie działało bez ochrony, gdy egzekwowanie jest niedostępne.

Wdrażanie w GitHub Actions opisujemy w artykule polityka ruchu wychodzącego w GitHub Actions.

CRACI

CRACI egzekwuje politykę ruchu wychodzącego na runnerze, z domyślnym blokowaniem lub zezwalaniem, z 24 wbudowanymi presetami źródeł oprogramowania i typowanymi źródłami niestandardowymi dla npm, PyPI, apt, apk, proxy Go, Nix, Cargo, rejestrów OCI oraz Git przez HTTPS i SSH. Polityka jest walidowana przed startem zadania i w razie błędu blokuje ruch, a naruszenia wywołują alerty. To samo zadanie zapisuje, które pakiety przeszły przez dozwolone połączenia. Zob. porównanie bezpieczeństwa runnerów.

Gdy polityka CRACI blokuje połączenie, job widzi zwykły błąd, taki jak 403 Forbidden, zresetowane połączenie, EOF lub nieudane uzgadnianie TLS, a ślad sieciowy joba wymienia to połączenie wśród naruszeń proxy wraz z powodem, na przykład no_match, gdy do celu nie pasował żaden preset, źródło ani reguła. Ślad jest widoczny na żywo w widoku joba podczas jego działania i dostępny także przez API (dokumentacja CRACI: debugowanie problemów z siecią).

Do kontroli ruchu wychodzącego w obciążeniach Kubernetes, na serwerach lub na runnerach hostowanych przez GitHub, które Państwo zachowują, należy użyć polityki sieciowej, firewalla w chmurze lub agenta runnera: CRACI egzekwuje swoją politykę tylko na własnych runnerach, a tryb audytu przed blokowaniem jest na jego roadmapie.