Podatności
Skaner CVE: jak działa skanowanie CVE i dlaczego rejestrowanie buildu wygrywa ze skanowaniem
Skaner CVE ustala, które komponenty open source znajdują się w Państwa oprogramowaniu, i sprawdza każdy z nich względem opublikowanych podatności. Jest tak dobry, jak ten pierwszy krok. Komponent, którego skaner nigdy nie zidentyfikuje, nigdy nie zostanie dopasowany do CVE, a najgroźniejsze są często właśnie te, których nie widzi.
Zaktualizowano
Jak działa skaner CVE
Każdy skaner CVE, bezpłatny czy komercyjny, robi te same trzy rzeczy. Narzędzia różnią się tym, jak dobrze wykonują każdą z nich.
- Identyfikacja komponentów. Skaner ustala, co znajduje się w celu, i wymienia każdy komponent z nazwą i wersją.
- Dopasowanie do danych o podatnościach. Każdy komponent jest wyszukiwany w jednej lub kilku bazach podatności, aby znaleźć CVE i inne biuletyny obejmujące jego wersję.
- Raport. Znaleziska otrzymują ocenę ważności, zwykle wynik CVSS, oraz wersję z poprawką, jeśli taka istnieje. W CI próg może spowodować niepowodzenie zadania.
Krok 1: trzy sposoby identyfikacji komponentów
| Metoda | Co odczytuje skaner | Gdzie ma trudności |
|---|---|---|
| Manifesty i lockfile | package-lock.json, poetry.lock, Cargo.lock, go.sum i podobne pliki w repozytorium |
Wszystko, czego nie zadeklarowano w tych plikach, oraz repozytoria bez commitowanego lockfile |
| Metadane zainstalowanych pakietów | Baza pakietów obrazu kontenera lub hosta, na przykład rekordy prowadzone przez apt lub apk |
Oprogramowanie skopiowane, pobrane przez curl lub skompilowane ze źródeł, które nie zostawia rekordu pakietu |
| Odciski plików binarnych | Ciągi wersji, hashe plików i metadane osadzone w skompilowanych plikach | Skompilowany kod z niewielką ilością metadanych, jak większość plików binarnych Rust, gdzie skaner musi zgadywać, co do nich trafiło |
Większość skanerów podatności open source łączy dwie pierwsze metody. Analiza plików binarnych jest częstsza w narzędziach tworzonych dla firmware i produktów wbudowanych.
Krok 2: dopasowanie komponentów do danych CVE
Głównymi źródłami są National Vulnerability Database (NVD), OSV, GitHub Advisory Database oraz kanały bezpieczeństwa dystrybucji Linux i dostawców. Sposób dopasowania komponentu zależy od źródła:
-
Według CPE. Rekordy NVD podają produkty, których dotyczy CVE, jako nazwy CPE,
na przykład
cpe:2.3:a:tukaani:xz. Skaner musi przełożyć każdą nazwę pakietu na zgadywane CPE, a dostawca i produkt w słowniku nie zawsze odpowiadają nazwie pakietu w jego ekosystemie. -
Według package URL lub nazwy w ekosystemie. OSV i GitHub Advisory Database wskazują pakiet, którego
dotyczy podatność, przez jego ekosystem i nazwę, na przykład
jinja2w PyPI, wraz z zakresami podatnych wersji. Package URL taki jakpkg:pypi/[email protected]dopasowuje się do tych rekordów bezpośrednio, bez zgadywania.
Krok 3: raport
Pierwszy skan prawdziwego projektu często zwraca setki znalezisk. Sama ocena ważności to słaby sposób ich szeregowania: dane o wykorzystaniu z katalogu KEV agencji CISA i EPSS zwykle mówią więcej. Jak czytać wyniki skanów SCA omawia kolejność, a jak ograniczyć szum podatności opisuje, co robić, gdy lista jest zbyt długa, by na nią zareagować.
Gdzie skanowanie CVE zawodzi
Cztery poniższe problemy to ograniczenia samego skanowania, a nie konkretnego produktu. Zmiana skanera zmienia szczegóły, ale nie schemat.
1. Komponenty, których skaner nigdy nie identyfikuje
Skaner odczytuje pliki. Wszystko, co build pobiera, a czego nie deklaruje żaden plik, jest dla niego niewidoczne. Takie ukryte zależności są powszechne:
-
Skrypty instalacyjne. npm uruchamia skrypty
preinstallipostinstall, a one mogą pobrać cokolwiek. Tą drogą poszedł robak Shai-Hulud. -
Skrypty buildu. Niektóre skrypty buildu Rust pobierają biblioteki w czasie buildu i nic w
Cargo.locktego nie rejestruje. - Obrazy bazowe i ich warstwy. W buildzie kontenera obraz bazowy i jego pakiety systemu operacyjnego są oddzielone od manifestu aplikacji. Skan repozytorium w ogóle ich nie widzi.
- Sam pipeline. GitHub Actions uruchamiane przez workflow i instalowane przez niego narzędzia są częścią buildu, a nie żadnego lockfile.
Komponent, który nigdy nie został zidentyfikowany, nie daje żadnego znaleziska, więc czysty raport może po prostu oznaczać, że skaner nie zajrzał tam, gdzie był problem. CRACI znalazł podatne pakiety, których Snyk i Aikido nie zgłosiły, ponieważ tych komponentów nigdy nie było w tym, co skanowały.
2. Szum dopasowań
Dopasowanie po CPE zawodzi w obu kierunkach. Niejednoznaczna nazwa trafia w niewłaściwy produkt i tworzy fałszywy alarm, który ktoś musi przeanalizować. Brakujące lub błędne CPE nie pasuje do niczego, a CVE zostaje po cichu pominięte. NVD ma też zaległości: od 15 kwietnia 2026 r. wzbogaca CVE według priorytetu, a resztę oznacza jako „Lowest Priority - not scheduled for immediate enrichment”, więc wiele nowych CVE trafia do skanera opartego na CPE z opóźnieniem lub bez potrzebnych mu danych. Dopasowanie po package URL eliminuje zgadywanie, ale tylko dla komponentów, które w ogóle zostały zidentyfikowane.
3. Skanowanie czegoś innego niż to, co dostarczono
Skan i wydanie często nie są tym samym. Skan pull requesta odczytuje repozytorium; build wydania rozwiązuje wersje w
chwili uruchomienia. Bez lockfile zakres wersji może tydzień później rozwiązać się inaczej. Zmienny tag obrazu, taki jak
node:22, z czasem wskazuje inny obraz. Nawet przy tym samym commicie buildy domyślnie nie są
odtwarzalne: menedżery pakietów mogą rozwiązywać i instalować w innej kolejności, a kroki buildu mogą zawierać
losowość. Jedynym wiarygodnym zapisem tego, co dostarczono, jest zapis wykonany w trakcie działania buildu wydania. Zob.
dlaczego bezpieczeństwo łańcucha dostaw należy do CI.
4. Skan to migawka
Skan z wiersza poleceń mówi, co było podatne w chwili jego uruchomienia. Nowe CVE są publikowane codziennie dla wersji, które Państwo już dostarczyli. Narzędzia hostowane ponownie sprawdzają bieżące manifesty repozytorium w miarę pojawiania się biuletynów, co mówi o dzisiejszym stanie gałęzi głównej. Nie mówi natomiast, że wydania od 2.1 do 2.4, dostarczone między styczniem a kwietniem, zawierały pakiet, który w czerwcu otrzymał krytyczne CVE, gdy na main był już zaktualizowany.
Alternatywa: rejestrować build, a potem dopasowywać dalej
CRACI to rejestrator, a nie skaner. Jest runnerem GitHub Actions: wystarczy zmienić runs-on na
craci, a w trakcie działania każdego zadania CRACI widzi pakiety i pliki, które pobiera ono z rejestrów
pakietów, źródeł Git i rejestrów kontenerów, łącznie z pakietami przywróconymi z cache CI. Zamiast ustalać po fakcie, co
trafiło do buildu, rejestruje to, co build pobrał.
- Rejestruje ukryte zależności, które pomijają narzędzia oparte na lockfile. Pobrania przez hooki instalacyjne i skrypty buildu oraz obraz bazowy i jego warstwy systemu operacyjnego są w zapisie, ponieważ CRACI widzi ruch. SBOM każdego zadania ma też stan kompletności, więc zadanie, którego ruchu CRACI nie mógł w pełni zobaczyć, zostaje oznaczone, zamiast wyglądać na kompletne.
- Brak fałszywych alarmów na liście komponentów. Każdy komponent w SBOM CRACI faktycznie trafił do buildu. To stwierdzenie dotyczy SBOM, a nie znalezisk podatności: dopasowane CVE może mimo to nie dotyczyć Państwa produktu i do tego służy VEX.
- Dopasowanie po package URL. Każdy zarejestrowany pakiet jest identyfikowany przez swój package URL, a każde znalezisko pokazuje mające zastosowanie biuletyny (CVE, GHSA i inne identyfikatory) z oceną ważności oraz pakiety, które wciągają podatny pakiet.
- Ciągła ponowna ocena. CRACI na bieżąco ponownie ocenia monitorowane SBOM-y w miarę publikowania nowych podatności, więc CVE opublikowane miesiące po wydaniu pojawia się przy tym wydaniu bez uruchamiania żadnego skanu.
- Historia buildów. Każdy wcześniejszy build i jego SBOM są przechowywane przez Państwa okres retencji, więc widać, które buildy zawierały podatną zależność, bezpośrednią lub przechodnią, i jak długo byli Państwo narażeni.
- Bramki polityk. Build może zostać zablokowany na podstawie znalezisk, w tym każdy build zawierający konkretne CVE, więc naprawiona podatność nie wraca w późniejszym buildzie.
Zespoły bezpieczeństwa analizują znaleziska i przekazują je zespołom odpowiedzialnym za poprawkę. Pełny proces opisują strony śledzenie podatności i usuwanie CVE.
Skaner CVE a rejestrator buildu
| Skaner CVE | Rejestrator buildu (CRACI) | |
|---|---|---|
| Jak znajduje komponenty | Odczytuje manifesty, lockfile, bazy pakietów lub pliki binarne | Rejestruje, co pobrało każde zadanie buildu |
| Ukryte zależności | Pomijane, chyba że zostawiają ślad w odczytywanych plikach | Rejestrowane, ze stanem kompletności dla tego, czego nie mógł zobaczyć |
| Co opisuje | To, na co go skierowano, w chwili uruchomienia | Build CI, który wyprodukował wydanie |
| Dopasowanie | CPE, package URL lub nazwa w ekosystemie, zależnie od narzędzia | Package URL |
| Nowe CVE po wydaniu | Wykrywane przy ponownym skanie lub przez monitorowanie bieżącego repozytorium | Ciągła ponowna ocena SBOM-ów tego, co dostarczono |
| Których wydań to dotyczyło | Wymaga zachowanych wcześniejszych wyników, które nadal są dokładne | Historia buildów w ramach Państwa okresu retencji |
| Obrazy, których Państwo nie zbudowali, hosty, IaC | Tak, zależnie od narzędzia | Nie |
| Analiza osiągalności (reachability) | Niektóre narzędzia komercyjne | Nie |
Bezpłatne skanery CVE
Cztery skanery podatności open source pokrywają większość potrzeb, wszystkie bezpłatne na licencji Apache-2.0:
- Trivy firmy Aqua Security skanuje obrazy, systemy plików, repozytoria, obrazy maszyn wirtualnych i Kubernetes, korzystając z biuletynów dostawców, GitHub Advisory Database i NVD. Znajduje też błędy konfiguracji IaC, sekrety i licencje. CRACI vs Trivy.
-
Grype firmy Anchore skanuje obrazy, systemy plików i SBOM-y względem własnej bazy pobieranej
lokalnie i może przerywać buildy opcją
--fail-on. CRACI vs Syft i Grype. - OSV-Scanner od Google to oficjalny klient bazy OSV.dev, który odczytuje lockfile, obrazy kontenerów i SBOM-y.
- OWASP Dependency-Check identyfikuje komponenty po CPE i dopasowuje je do NVD, co najlepiej sprawdza się w projektach Java i .NET.
Uruchamiają je Państwo sami, więc monitorowanie, analizę znalezisk i historię trzeba zbudować samodzielnie. Mają też powyższe ograniczenia: każdy odczytuje pliki, więc każdy pomija to, czego pliki nie deklarują. Opcje komercyjne przedstawia porównanie najlepszych narzędzi SCA, a o tym, dlaczego bezpłatne generatory SBOM nie zgadzają się co do tego samego repozytorium, mówi strona czego nie widzą generatory SBOM open source.
Kiedy skaner nadal jest właściwym narzędziem
Rejestrowanie działa tylko dla buildów uruchamianych na CRACI. Skaner warto zachować do:
- Obrazów, których Państwo nie zbudowali. Obrazy zewnętrzne pobierane do klastra nie mają Państwa buildu, który można by zarejestrować. Zob. skanowanie kontenerów.
- Działających hostów, klastrów i obrazów maszyn wirtualnych. To, co jest dziś zainstalowane na serwerze, to pytanie do skanera.
- Infrastruktury jako kodu i błędów konfiguracji. CRACI nie sprawdza Terraform, manifestów Kubernetes ani konfiguracji.
- Informacji zwrotnej, zanim cokolwiek zostanie zbudowane. Skan w edytorze lub w pull requeście ostrzega programistę przed podatnym pakietem, zanim zostanie on scalony.
CRACI nie oferuje też analizy osiągalności ani nie skanuje Państwa własnego kodu. Dla oprogramowania budowanego w GitHub Actions rejestrowanie buildu odpowiada jednak na pytanie o CVE z mniejszą liczbą luk niż jakikolwiek skan plików.
Skanowanie CVE: najczęściej zadawane pytania
Czym jest skaner CVE?
Skaner CVE to narzędzie, które identyfikuje komponenty oprogramowania, na przykład pakiety open source w repozytorium lub obrazie kontenera, i sprawdza każdy z nich względem opublikowanych podatności ze źródeł takich jak NVD, OSV i GitHub Advisory Database. Raportuje znalezione CVE, zwykle z oceną ważności i wersją z poprawką.
Jak działa skanowanie CVE?
Skaner odczytuje manifesty i lockfile, bazę pakietów obrazu lub skompilowane pliki binarne, aby wymienić komponenty i wersje. Następnie dopasowuje każdy z nich do rekordów podatności, po CPE w przypadku danych NVD lub po nazwie pakietu i ekosystemie w przypadku biuletynów OSV i GitHub, i raportuje dopasowania z oceną ważności.
Jaki jest najlepszy bezpłatny skaner CVE?
Trivy, Grype, OSV-Scanner i OWASP Dependency-Check są bezpłatne i open source. Trivy obejmuje najwięcej celów, w tym IaC i sekrety; OSV-Scanner korzysta z OSV.dev; Dependency-Check dopasowuje po CPE względem NVD i sprawdza się w Java i .NET. Wszystkie odczytują pliki, więc wszystkie pomijają zależności, których żaden plik nie deklaruje.
Dlaczego skanery CVE pomijają podatności?
Zwykle dlatego, że nigdy nie zidentyfikowały komponentu. Kod pobierany przez skrypty instalacyjne lub skrypty buildu, warstwy obrazu bazowego i narzędzia instalowane przez pipeline nie znajdują się w plikach odczytywanych przez skaner. Dopasowanie po CPE może też pominąć CVE, gdy nazwa się nie zgadza lub NVD nie dodała jeszcze produktów, których dotyczy podatność.
Czy skaner zależności to to samo co skaner CVE?
W większości tak. Skaner zależności sprawdza pakiety, od których zależy projekt, pod kątem znanych podatności, czyli wykonuje skan CVE zależności. Skaner CVE może obejmować też pakiety systemu operacyjnego w obrazach i na hostach, a wiele skanerów zależności sprawdza również licencje.
Jak często uruchamiać skan CVE?
W każdym pull requeście, aby zatrzymać nowe ryzyka, i w sposób ciągły po wydaniu, ponieważ nowe CVE są publikowane dla wersji, które już Państwo dostarczyli. Ciągłe sprawdzanie pomaga tylko wtedy, gdy zachowano dokładny zapis tego, co zawierało każde wydanie.
Czy CRACI jest skanerem CVE?
Nie. CRACI jest rejestratorem. Uruchamia Państwa zadania GitHub Actions, rejestruje pakiety faktycznie pobrane przez każde zadanie i na bieżąco ponownie ocenia te SBOM-y w miarę publikowania nowych podatności. Historia buildów pokazuje, które buildy zawierały podatną zależność. CRACI nie skanuje obrazów, których Państwo nie zbudowali, hostów ani IaC.
Proszę zobaczyć CVE, których nie widział Państwa skaner
Proszę uruchomić jeden workflow GitHub Actions na CRACI i porównać zarejestrowany SBOM i znaleziska z tym, co zgłosił Państwa skaner.
Umów demo